Toen ik een tijdje geleden mijn favoriete spel aan het spelen was, kreeg ik via de chat ineens een bericht van Sanne_xx. Ik kende haar nog niet, maar ze stelde me allemaal leuke vragen. Ze zei dat ze ook elf jaar oud is, net als ik. En toen ik haar vertelde over mijn hobby’s – gamen, paardrijden en knutselen – vertelde ze dat zij haar eigen paard heeft. Ik heb zelf geen paard, maar dat wil ik wel graag.

Sanne en ik hadden vanaf dat moment steeds veel contact. Eigenlijk iedere dag wel. En toen kreeg ik haar telefoonnummer, zodat we konden appen. Ze zei wel dat ik het tegen niemand mocht zeggen omdat zij eigenlijk nog helemaal geen telefoon mocht van haar ouders en dat ze niet wilde dat die erachter zouden komen. En dus vertelde ik niks over Sanne aan mijn ouders. Na een paar weken vroeg Sanne of ik al eens had gezoend. Ik zei van niet. Sanne had dat al wel gedaan, zei ze. En ook meer dingen. Ze stuurde me een foto van zichzelf in ondergoed. Durf jij dat ook, vroeg ze? Eerst wilde ik het niet, maar later deed ik het toch. Ik wilde Sanne laten zien dat ik dat ook durfde. Misschien mocht ik dan wel eens op haar paard. Vanaf dat moment vroeg Sanne steeds vaker om foto’s van mezelf. Eerst stuurde zij wat en dan moest ik het ook doen.

Ik vond het eigenlijk niet meer leuk, ook omdat Sanne zei dat ik mezelf bloot op de foto moest zetten. Maar ik deed het toch. Het ging steeds een stukje verder. Toen ik zei dat ik het niet meer wilde, begon Sanne te dreigen. Dat ze het anders aan mijn ouders zou vertellen en de foto’s zou laten zien en aan iedereen in mijn klas. Ik was heel erg geschrokken en wist niet meer wat ik moest doen. Ik durfde het niet aan mijn ouders te vertellen omdat ik bang was dat ze heel boos op me zouden worden. En dus bleef ik foto’s sturen naar Sanne. Later vroeg ze ook om video’s. Ook die heb ik gemaakt.

Ik sliep niet meer goed en was heel bang voor wat er zou gebeuren als Sanne de foto’s en video’s naar iedereen zou doorsturen. Ondertussen probeerde ik vrolijk te doen tegen iedereen, zodat niemand erachter zou komen wat er met mij gebeurde. Ik wilde mijn ouders geen verdriet doen door wat ik had gedaan. Dat ik er met niemand over kon praten maakte me wel een beetje eenzaam. Ik voelde me ook steeds somberder worden, maar dat liet ik aan niemand zien.

Op een middag werd mijn moeder gebeld door de politie. Die vertelde dat ze de naaktfoto’s en naaktvideo’s van mij hadden gevonden bij een man van vijfendertig jaar. We gingen naar het politiebureau en daar legden ze uit dat Sanne helemaal niet bestaat, maar dat hij een oudere man is die misbruik maakt van kinderen en dat hij foto’s en video’s van veel verschillende kinderen op zijn computer had.

Ik schaamde me voor wat er was gebeurd, maar ik was ook opgelucht dat het nu was gestopt en dat ik geen naaktbeelden meer hoefde te sturen. Mijn ouders waren heel lief voor me en vertelden dat het niet mijn schuld was. Dat iemand anders misbruik van mij had gemaakt en dat ik daar niets aan kon doen. Ik ga nu iedere week naar iemand toe om te praten over wat ik heb meegemaakt. Dat helpt. De man die dit heeft gedaan zit nu in de gevangenis. Hij kan mij en andere kinderen niets meer doen.