Als mijn moeder ’s avonds niet thuis was, kwam hij bij mij op mijn slaapkamer en ging hij naast me in bed liggen. Dan voelde hij met zijn handen op alle plekken van mijn lichaam. Ik was zo bang dat ik niets deed. Ik ging niet schreeuwen, niet gillen, maar ik bleef gewoon liggen. Ook als het pijn deed. Als hij klaar was, ging hij weer weg. En dan huilde ik stiekem in mijn bed.

Het gebeurde steeds vaker en steeds langer. Maar ik durfde niets tegen mijn moeder te zeggen. Ik wilde haar niet verdrietig maken omdat zij heel verliefd was op haar vriend. En ik wilde haar niet boos maken. Straks zou ze zeggen dat het mijn schuld was. Misschien zou ze dan wel zeggen dat ik niet meer bij hun kon wonen. Waar moest ik dan naartoe?

Het heeft ongeveer een jaar geduurd wat de vriend van mijn moeder bij me deed. Toen is het gestopt. Ik had het verteld aan mijn beste vriendinnetje en zij heeft het aan haar moeder verteld. Die heeft toen hulp ingeschakeld. Mijn moeder was heel verdrietig toen ze het hoorde, maar ze zei ook dat het goed komt. En ze was wel boos, maar niet op mij. Ze zei dat ik niks verkeerd had gedaan, en dat het de schuld van haar vriend was. Haar vriend mocht niet meer bij ons wonen en hun relatie is uit. Daar ben ik blij om.

Bij de politie heb ik alles verteld wat er is gebeurd. Ik hoef nu niet meer bang te zijn dat hij bij mij in bed kruipt. Ik krijg nu hulp van een psycholoog. Daar leer hoe ik me weer fijn en veilig kan voelen.