‘Van mijn 8^e tot mijn 15^e ben ik misbruikt door een van de ex-partners van mijn moeder. Het was voor mij nooit duidelijk wanneer hij zou toeslaan. Hierdoor voelde ik me altijd onveilig in huis. Als mijn moeder weg was voor werk dan wist ik zeker dat hij me zou misbruiken. Soms bleef ik daarom uren weg van huis. Ik dwaalde door de wijken, alleen maar om zo laat mogelijk thuis te komen. Als ik uiteindelijk thuiskwam, kreeg ik op mijn donder van mijn moeder en haar toenmalige partner. Dan verzon ik iets wat logisch klonk, bijvoorbeeld dat ik mijn fiets kwijt was, of dat mijn band lek was.

Onveilig thuis

Mijn jeugd is een aaneenschakeling van onveilige situaties geweest. Al vanaf jongs af aan was het onveilig bij ons thuis. Mijn ouders hadden constant ruzie toen ze nog samen waren. Op een gegeven moment zijn mijn moeder, mijn zusje en ik zelfs bij mijn vader weggevlucht. Mijn moeder gaf me hierdoor te jong verantwoordelijkheden die niet bij een kind horen. Ik moest bijvoorbeeld voor mijn zusje zorgen en koken als mijn moeder weg was. Daarnaast had ik te maken met psychisch en lichamelijk geweld door mijn moeder en haar toenmalige partner. Door deze situatie thuis en het misbruik heb ik geen onbevangen kindertijd gehad.

Schoolfoto’s

Door het misbruik werd ik een stil en teruggetrokken kind. Je ziet op schoolfoto’s een meisje dat zich onzichtbaar probeert te maken. Ondanks dat ik veel signalen afgaf op school, was er niemand die ooit een vraag aan me heeft gesteld. Ik was wanhopig op zoek naar iemand die mij zag en aandacht voor mij had. Zo bleef ik vaak hangen op school om gesprekjes te voeren met docenten, maar dat leverde nooit wat op.

In die periode voelde ik weinig, ik stopte mijn gevoelens weg. Wel was ik heel eenzaam. Er was niemand waar ik me echt veilig bij voelde. Achteraf weet ik dat ik vooral aan het overleven was. Ik herinner me daardoor ook weinig van die tijd, vooral de mooie en fijne momenten niet. In therapie is er wel meer naar boven gekomen, maar er zitten nog steeds grote gaten in mijn geheugen.

Weglopen

Op mijn vijftiende heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en ben ik van huis weggelopen. Daarna heb ik een jaar in een pleeggezin gewoond en vervolgens op mezelf. Weggaan vond ik moeilijk, omdat ik me sterk verantwoordelijk voelde voor mijn moeder en zusje. Ik wilde hen beschermen. Door uit huis te gaan voelde het alsof ik hen in de steek liet en dat gaf me veel schuldgevoel.

Lange tijd dacht ik dat mijn moeder niets van het misbruik wist, maar achteraf denk ik dat ze het wel heeft geweten. Ik ben iemand die slecht kan liegen, en ik heb het haar ooit direct verteld. Haar reactie was defensief: ze zei dat het niet waar kon zijn en dat ik altijd loog. Voor mij voelde dat als een bevestiging dat haar ontkenning niet klopte, waardoor ik mijn gevoelens opnieuw wegstopte.

Daarna hebben we nooit meer over het misbruik gesproken. Uiteindelijk heb ik het contact met mijn moeder verbroken. 

Therapie

In de jaren na wat ik heb meegemaakt, hield ik lange tijd een onveilig gevoel. Ik was voortdurend op mijn hoede en me sterk bewust van alles om me heen. In therapie kreeg ik de diagnose complexe PTSS, waarvoor ik in behandeling ben gegaan.

Toen ik zelf kinderen kreeg was het voor mij heel belangrijk dat mijn kinderen wel onbevangen en veilig zouden opgroeien. Na mijn scheiding ben ik bijvoorbeeld geen nieuwe relaties aangegaan. Mijn kinderen konden en kunnen altijd op mij terugvallen, ik ben hun veilige basis. Nu mijn kinderen ouder zijn, kan ik zeggen dat ik altijd een goede moeder voor hen ben geweest.

Liedjes schrijven

Ik uit me graag creatief om te verwerken wat ik heb meegemaakt. In de periode dat ik in therapie was, heb ik veel geschilderd en gedichten geschreven. Door een erfelijke aandoening lukt het me helaas niet meer om te tekenen, maar ik kan nog wel liedjes maken en mijn gedichten op muziek zetten. Ik gebruik eerder opgenomen muziek en maak daar met behulp van AI nieuwe composities van. Omdat ik dit zo leuk vind om te doen, houd ik me hier het liefst elke dag mee bezig.

Sinds vorig jaar breng ik mijn liedjes uit. Daarin komen ook thema’s als kindermishandeling en misbruik terug, en de gevoelens die daarbij horen: schuld, schaamte en eenzaamheid. Met mijn muziek hoop ik andere mensen te helpen. Met de opbrengst van mijn laatste Nederlandstalige album wil ik bovendien 50% doneren aan het Centrum Seksueel Geweld.

Zelfacceptatie

Ik denk dat ik behoorlijk sterk ben, en dat heeft te maken met wat ik heb meegemaakt. Het misbruik, de mishandeling en de verwaarlozing als kind en mijn ziekte hebben me gevormd tot wie ik nu ben. Met mijn kracht en empathie kan ik nu anderen als gecertificeerd therapeut helpen. Daardoor zie ik het ook als een meerwaarde dat ik op een aantal vlakken ervaringsdeskundig ben. Ik heb het nu eenmaal allemaal meegemaakt, en ik probeer er iets positiefs van te maken.

Alles valt of staat met zelfacceptatie. Als je jezelf niet kunt accepteren, kun je ook niet gelukkig zijn. Mijn vriendin noemde mij ooit een ‘posimist’: een combinatie van positivist en optimist. Dat vind ik een eretitel.’