In de periode van 1982 – 1992 heeft verweerder met tenminste vier van zijn vrouwelijke patiënten sexuele handelingen verricht, nadat zij zich met een hulpvraag in de psycho-sociale of psycho-sexuele sfeer zich als patiënte tot hem hadden gewend. Bij deze handelingen wendde verweerder therapeutische doeleinden voor: zo zou hij de gedachte bij die patiënten hebben doen postvatten als zou hij bevoegd zijn geweest haptonomische behandelingen uit te voeren. Verweerder was daartoe echter niet gekwalificeerd. 
De genoemde pseudo-therapeutische ‘behandelingen’ spitsten zich toe op aanrakingen en strelingen van erogene zones, bij één of meer patiëntes leidend tot een eenmalig of herhaald uitgevoerde coïtus. Deze behandelingen vonden ook plaats in verweerders praktijkruimte en tijdens door andere patiënten bezochte spreekuren alsmede bij de patiëntes thuis.
(Uit: Staatscourant 1996, nr. 26/pag. 9)

Als kind speelde ik graag in de serre met mijn Playmobil. In de serre keek ik uit over de tuin. Aan de andere kant van de muur van de serre was de spreekkamer van mijn vader. Soms hoorde ik hem praten. Natuurlijk hoorde ik niet wat hij zei. Ik hoorde klanken en geluiden. Ik was trots op mijn vader. Want hij was dokter. Hij maakte mensen weer beter.

Ik ben geboren en getogen in een huisartsenpraktijk. Een woning met een praktijk midden door het huis heen. Patiënten kon ik tegen komen in de gang. Maar dat was niet de bedoeling. Dus was ik altijd alert of er iemand in de gang liep. Het toilet beneden was voor de patiënten en het toilet boven voor onszelf. De telefoon rinkelde altijd en er werd 24/7 gewerkt. Ik wist niet beter en het was oké. Totdat in september 1993, ik was toen 14 jaar oud, deze wereld instortte. In alle kranten stond wat later in de Staatscourant geschreven werd. Hierboven is een klein gedeelte geciteerd. De realiteit achter de muur van de serre bleek opeens heel anders te zijn.

Steun
Mijn vader verdween uit mijn leven. Het achtergebleven gezin stortte in een armoedeval. Mijn moeder had op een gegeven moment 5 banen en werkte continu om maar uit de bijstand te blijven. Ik ben de accountant, die naast mijn moeder bleef staan voor financiële advisering, nog steeds diep dankbaar. Net als de collega-huisartsen, die omwille van het gezin een geldbedrag brachten. We hadden het niet gered zonder deze steun. Net zo goed als dat we het niet gered hadden zonder de praktische steun van mensen van de kerkelijke gemeente toen we moesten verhuizen of de steun van goede vrienden. Er was een vangnet. Daardoor kon ik mijn middelbare school afmaken en uiteindelijk studeren.

Waar praktische steun aanwezig was, werd psychologische steun een zoektocht. Een zoektocht van al 30 jaar. Ik was 16 jaar oud toen ik zelf een afspraak maakte met maatschappelijk werk. Ik zie me nog zitten tegenover de vrouw. Mijn hoofd tolde. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Na een half uur hoorde ik de vrouw zeggen: ‘Ja, als je niks zegt, kan ik ook niks voor je betekenen’. Dus ik stapte over mezelf heen en vertelde het verhaal over mijn vader.

De keer er op zat ik bij de Riagg. Bij een man van de leeftijd van mijn vader. Een psycholoog. Ik voelde me onveilig. De Riagg was de plek waar de vrouwelijke patiënten hun verhaal hadden gedaan. Daar was de zaak aan het licht gekomen. Voor mijn gevoel zat ik in het hol van de leeuw. Punt was ook dat ik mij geen slachtoffer voelde. Slachtoffer, dat zijn de patiënten van mijn vader.