24/7 bereikbaar
Gratis ( en anoniem)
Mus (27) werd binnen een halfjaar tijd twee keer verkracht.
‘Achteraf kan ik zien waar mijn kwetsbaarheid vandaan kwam. Ik was twintig toen mijn relatie met een veel oudere man stukliep. Die relatie was eigenlijk best wel ongezond; ik was sterk afhankelijk van hem, en de enige manier om zijn aandacht te kunnen vasthouden, was met seks. Dat was al niet goed. Toen het uitging, was ik wankel.
Niet lang daarna ging ik naar een feestje van een goede vriend. Daar vond de eerste verkrachting plaats. Er was daar een man, een stuk ouder dan ik, met wie ik best een leuke klik had. Maar op het moment dat iedereen ging slapen, ging het mis. Hij verkrachtte me. Zijn vrienden geloofden me in eerste instantie, later zeiden ze dat ze het niet zeker wisten. Dat was heel pijnlijk voor me. Ik besloot om er met niemand meer over te praten.
Een paar maanden later had ik een date met een jongen die ik al langer kende. We hadden ooit eerder een date gehad en die was prima verlopen. Maar nu was het eigenlijk helemaal niet gezellig. Dat trok ik me aan; ik wilde dat het leuk zou worden en doe wat ik in dit soort situaties altijd doe: ik begon te pleasen. Dat was voor hem misschien het signaal om over mijn grenzen te gaan, wat later die avond eindigde in een verkrachting.
Hoe bizar: binnen een halfjaar tijd was ik twee keer verkracht.
Ik denk dat mijn relatie met die oudere man en de eerste verkrachting me kwetsbaar maakten, waardoor het nog een keer kon gebeuren. Je vervalt in soortgelijke situaties in soortgelijke patronen. Daardoor kon iemand opnieuw misbruik van me maken.
De schuld bij mezelf
Het is heel interessant hoe ik meteen al na die eerste keer de schuld bij mezelf legde. Ik stuurde gelijk een appje naar een goede vriendin van mij met de tekst: ik heb zó iets doms gedaan. Terwijl: ik had het niet gedaan, dit was niet mijn schuld. Het heeft een jaar geduurd voordat ik in mijn dagboek kon opschrijven dat ik tot twee keer toe was verkracht. Het heeft ook heel lang geduurd voordat ik er écht met iemand over durfde te praten, zeker met mensen die het dichtst bij me stonden. Ik had al nare reacties gehad… stel nu dat mijn moeder die nare dingen zou bevestigen? Stel nu dat ze zou zeggen dat het inderdaad mijn schuld was. Wat zou er dan gebeuren? Daar was ik heel erg bang voor. En dus hield ik mijn mond.
Op de basisschool deden we ooit een actie voor Sierra Leone, waarbij we met flessen water in onze rugzak een route moesten afleggen. Zo voelde het voor mij: dat ik weer een volle rugzak op mijn rug kreeg. Een rugzak die ik deze keer niet af kon doen. Ik begon mentaal last te krijgen van wat ik had meegemaakt. Ik heb autisme, wat zich bij mij vaak uit in verbale tics. Die werden erger. Naar de supermarkt gaan om boodschappen te doen, lukte niet omdat ik geen prikkels meer kon verdragen. Ik had bovendien geen idee meer hoe ik mijn grenzen moest aangeven, waardoor anderen er – ook onbedoeld – continu overheen gingen. Tegelijkertijd maakte ik mezelf kapot in mijn hoofd. Ik legde de schuld van de verkrachtingen bij mezelf, schaamde me enorm en had geen idee hoe ik moest omgaan met die berg van emoties en gedachten. Het was soms zo erg, dat ik dacht aan suïcide.
Het kantelpunt
In 2020 kwam het kantelpunt, nadat ik – mede door corona – in een isolement terechtkwam. Ik liep vertraging met mijn studie op en zag geen klasgenoten meer, waardoor ik me steeds eenzamer voelde. Om weer onder de mensen te komen, meldde ik me aan bij een studentenvereniging. Daar zag ik tijdens een feestje hoe een ouderejaars misbruik probeerde te maken van een eerstejaars. Ik mengde me in hun gesprek, waarop hij ook grensoverschrijdende dingen tegen mij begon te zeggen. In mijn hoofd gingen gelijk alle alarmbellen af.
Ik maakte de zaak bespreekbaar binnen de vereniging. Er waren al vaker signalen over deze jongen binnengekomen, maar ze gaven aan weinig te kunnen doen. Dat raakte me enorm. Ik voelde me zó ongehoord. En toen pas besefte ik dat ik voor mezelf aan het vechten was; voor mijn jongere ik die eerder was verkracht. Het was tijd om naar de huisarts te gaan.
Daar zitten, zo tegenover die huisarts, was ontzettend confronterend. Normaal gesproken ben ik niet verlegen, kan ik zeggen wat ik moet zeggen, maar ik zat daar als een bibberend vogeltje. Gelukkig hoefde ik niet veel te zeggen. De huisarts verwees me door naar Fier, waar ik werd opgevangen door een geweldig behandelteam. De combinatie van EMDR en exposure therapie die ik kreeg werkte fantastisch. Tegelijkertijd was het ontzettend zwaar. Het voelde alsof ik al die flessen water uit mijn rugzak achter elkaar achterover moest slaan. Heel intensief. Maar de behandelaren waren super scherp op me, en gelukkig kreeg ik zelf veel regie over de behandeling. Zo af en toe drukten mijn behandelaren op de stopknop en kreeg ik een ventileersessie. Dan mocht ik gewoon alles eruit gooien wat in mijn hoofd zat en dan ging het gelijk een stuk beter.
Langzamerhand namen mijn klachten af. De nachtmerries, de flashbacks, de nare gedachten… De herinneringen aan de verkrachtingen waren niet meer allesomvattend. Ze raakten me niet meer in mijn hele lijf en hoofd, ontregelden me niet langer. Ik kon er nu aan denken als iets wat gewoon helemaal ruk was. Maar de heftige lading was weg. Daar heb ik ongeveer een jaar lang therapie voor nodig gehad.
Foto’s van mezelf
Voor en na iedere therapiesessie maakte ik een foto van mezelf. Dat deed ik om toch nog ergens controle over te houden. Als je in therapie gaat, weet je niet wat er gaat gebeuren. Jouw behandelaren weten precies wat ze doen, ze hebben alles al een keer eerder gezien, maar jij niet. Ik was bang, durfde niet. Door die foto’s te maken had ik toch nog iets van grip op de situatie. Het was voor mij bovendien een manier om te zien dat mijn gevoelens en gedachten écht waren. De tranen op de foto’s zijn echt. Ik dacht altijd: er zijn mensen die het veel erger hebben, get over it aansteller. Maar door die foto’s kon ik niet langer zeggen dat het bullshit was. Aan die foto’s was niks geacteerd, ze zijn allemaal echt, en zo kwetsbaar als wat.
Tijdens mijn therapie leerde ik dat ik helemaal niet zo bijzonder ben, maar één van de vele slachtoffers. Alle symptomen, gedachten en emoties die ik had, zijn niet alleen van mij, maar ook van ontelbare anderen. Het besef dat ik niet de enige ben, en dat veel meer slachtoffers worstelen met de gevolgen van misbruik, maakt dat ik mijn verhaal wil delen. Ik bundelde al mijn foto’s in een boek en plaatste er teksten bij.
Jij bent hier niet alleen
Ik wil lotgenoten met mijn boek laten weten: jij bent hier niet alleen, ik ben hier ook. En ik hoop dat ik ze kan motiveren om hulp te zoeken. Bij mij heeft het vier jaar geduurd voordat ik dat durfde. Ik had gewild dat ik dat eerder had kunnen doen. Dan had ik veel eerder gehoord dat de verkrachtingen niet mijn schuld waren, en was ik waarschijnlijk veel milder voor mezelf geweest.
Naast dat ik lotgenoten wil steunen, wil ik omstanders iets bijbrengen over wat seksueel geweld met iemand kan doen. Want er is nog altijd veel victim blaming, vaak uit onwetendheid. Ik wil omstanders mijn boek laten zien en zeggen: lees dit even. En leer ervan.
Mensen suggereren regelmatig dat ik met mijn boek toch iets moois heb weten te maken van mijn nare ervaringen. Maar zo voelt het voor mij niet. Ik heb het doosje rottigheid dichtgedaan en weggezet, om ruimte te kunnen maken voor iets moois. De dingen die ik nu doe komen niet voort uit wat ik heb meegemaakt, maar ervoor in de plaats. Als vervanging.
Dat ik nu eindelijk traumavrij ben, is écht een feestje. Toch zal er nooit meer een moment in mijn leven zijn dat ik onaangeraakt ben door die mensen. De onschuld die ik had, krijg ik nooit weer terug. Maar is dat het einde van de wereld? Nee, voor mij niet. Ik ben er nog niet, heb nog wat werk te doen omdat ik soms moeite heb met seksualiteit, maar met dat stuk ga ik aan de slag. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. En zo niet, dan toch.’
Mus maakte het boek VIER, met foto’s van zichzelf rondom de eigen therapiesessies.
‘VIER opent een ruimte waarin je de gedachten, emoties en worstelingen van een slachtoffer kunt voelen en begrijpen. Door portretten, teksten van behandelaren en proza wordt de reis vastgelegd – van verkracht naar kracht.’
Je kunt het boek bestellen via de instagrampagina van Mus: @kusvandemus
Heb jij ook een nare seksuele ervaring gehad en heb je hulp of advies nodig? Neem dan contact op met het Centrum Seksueel Geweld. Het maakt niet uit of het nu kort of lang(er) geleden is gebeurd. Ook als de ervaring online was, kun je bij ons terecht. Wij zijn er voor jou!