‘Beide incidenten vonden in hetzelfde jaar plaats. Het was voor mij een moeilijke periode: thuis was er veel stress door de psychische problemen van mijn vader. Daardoor wilde ik liever niet thuis zijn, was ik veel op pad en kwam ik in contact met mensen die niet goed voor me waren.

De eerste keer leerde ik via internet een jongen kennen van 19 jaar. Ik was 14. Ik vond de aandacht die ik van hem kreeg wel cool omdat hij ouder was. We hingen vaak met elkaar rond. Tijdens carnaval werd ik dronken en belandden we met een groep vrienden bij hem thuis in de schuur. Hij zei dat hij me naar de woonkamer zou brengen zodat ik kon ontnuchteren. Ik was knock-out van de drank. Ik herinner me dat hij over me heen hing, me zoende en een condoom omdeed. Op dat moment kwamen zijn broer en anderen binnen. Zij hebben onbewust voorkomen dat ik ben verkracht. Pas later begreep ik hoe fout deze situatie was. De eerste tijd voelde ik vooral schaamte omdat anderen mij naakt hadden gezien. Nu ben ik vooral blij dat de situatie niet verder escaleerde, maar besef ik ook steeds meer dat zijn broer en de anderen de situatie zagen en mij niet hielpen.

Later dat jaar ontmoette ik via-via een andere jongen. Hij wilde bij mij blijven slapen, maar dat mocht niet; ik had een vriendje en mijn ouders zouden dat niet goedkeuren. Wel mocht hij mee-eten en een film kijken in mijn slaapkamer. Tijdens de film ging hij ineens op me zitten, zoende me en beet herhaaldelijk in mijn benen en vulva. Ik verstijfde. Toen ik kon aangeven dat het pijn deed en dat hij moest stoppen, dreigde hij meerdere keren met harder bijten als ik zou gaan roepen. Uiteindelijk lukte het me om te gillen, en toen is hij weggegaan.

Mijn ouders waren op dat moment thuis, maar hoorden niets. Ik heb hen er destijds ook niets over verteld, uit angst voor wat mijn vader zou doen met die jongens. Pas drie jaar geleden durfde ik mijn ouders te vertellen wat er was gebeurd.

De impact

Die paar minuten van beide ervaringen hebben mijn leven ingrijpend veranderd. Ik droeg iets mee dat anderen niet zagen, waardoor ik me vaak eenzaam voelde. Ik kreeg veel paniekaanvallen, ging vaak naar feestjes en cafés om afleiding te zoeken en voelde me onveilig in mijn eigen lichaam en op straat. Door te verharden, werd de situatie thuis nog lastiger; mijn vader vroeg zich vaak af waarom ik zo boos deed.

Achteraf denk ik dat ik te lang heb gewacht om erover te praten. Had ik eerder iemand ingelicht, dan had ik misschien minder klachten gehad op latere leeftijd. Ook vond ik de seksuele voorlichting op school erg summier, vooral op het gebied van grensoverschrijdend gedrag. Thuis hadden we er ook niet over. In mijn hoofd gold: seks is penetratie, en een verkrachting is penetratie. Daardoor begreep ik de situaties waarin ik terechtkwam niet goed en miste ik de woorden om te vertellen wat er was gebeurd.

Verwerking en herstel

Een paar jaar geleden kreeg ik na een vakantie klachten, waardoor mijn huisarts dacht aan een burn-out. Zo kwam ik bij een psycholoog terecht. Hoewel mijn klachten uiteindelijk lichamelijk bleken te zijn, door een opgelopen voedselvergiftiging, stelde mijn psycholoog voor om toch EMDR-therapie te proberen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor: het heeft me enorm geholpen. Mijn lichamelijke klachten dwongen me stil te staan bij het seksueel geweld dat ik had meegemaakt; anders was ik hier misschien nooit mee aan de slag gegaan.

Uiteindelijk kreeg ik de diagnose PTSS, maar door de EMDR-therapie zijn mijn klachten verdwenen. Lange tijd had ik moeite om mijn grenzen aan te geven, zowel privé als op mijn werk. Seksueel gezien dacht ik: als ik geen grenzen stel, kan er niets worden overschreden. Pas later leerde ik dat het anders kan.

Alle kleine stappen samen hebben me geholpen: EMDR-therapie, mijn yoga-opleiding en het open zijn bij mensen die ik vertrouw. Dat alles heeft me rust en veiligheid gebracht. Het voelt fijn dat mensen nu weten wat er is gebeurd. Al die jaren voelde het alsof ik een balletje onder water probeerde te houden. Sinds de therapie heb ik dat balletje eindelijk los kunnen laten.

Confrontaties en verwerking

Met een van de plegers heb ik jaren na het seksueel geweld telefonisch contact gehad, maar aan zijn reactie heb ik niets gehad omdat hij mijn verhaal ontkende. De andere pleger zocht mij twee jaar geleden zelf via Instagram op. Ik vertelde hem hoe ik die situatie met carnaval had ervaren. Hij gaf toe dat hij fout zat, maar zei ook dat het niet zo erg was: ‘Je was wel heel dronken hè’. Dat voelde als gaslighting en victim blaming. Mijn psycholoog heeft me geholpen om dit te verwerken.