Ik weet niet hoe ik mezelf aan anderen moet beschrijven. Misschien, als ik mijn hart voor hen zou openen, zouden ze een storm zien die nooit tot rust komt, een zee die nooit kalmeert. Ik leef tussen hoge toppen en diepe dalen, alsof ik gedoemd ben om eindeloos te slingeren zonder houvast.

In momenten van manie voel ik dat ik het leven bezit. Ik word wakker vóór iedereen, alsof slaap slechts een nutteloze hinderpaal is voor mijn drang. Elke gedachte baart een nieuwe, elke bliksemschicht in mijn hoofd verandert in een grootse plannen. Ik loop heen en weer door de kamer, alsof de grond mijn stappen niet kan dragen. Woorden komen sneller dan mijn tong ze kan uitspreken, zonder orde, zonder remmen, en ik voel dat als ik tot iedereen zou spreken, ze me zouden geloven, in me zouden vertrouwen, mijn naam zouden roepen.

Ik lach luid, zonder reden, gewoon omdat ik vanbinnen overstroom van licht. Ik schrijf razendsnel, vul bladzijden met onleesbare krabbels, maar ik ben er zeker van dat wat ik schrijf geniaal is, dat ik een nieuw hoofdstuk van de geschiedenis maak. Soms voel ik dat ik het verloop van de wereld kan veranderen, dat ik alles opnieuw kan uitvinden. Niets houdt me tegen: geen slaap, geen honger, geen grenzen.

Ik koop dingen die ik niet nodig heb, praat met mensen die ik niet ken, beloof van alles, terwijl ik diep vanbinnen weet dat ik het niet zal kunnen waarmaken. Maar op dat moment lijkt alles mogelijk, alles binnen handbereik. Ik kijk in de spiegel en zie mijn ogen gloeien als kolen, mijn handen trillen van de energie, mijn hart bonst alsof het wil ontploffen. In dat moment voel ik me een kleine god die de wereld in zijn macht heeft.

Maar… er wacht een afgrond.

Plots, zonder waarschuwing, stort alles in.

Het licht dooft. De vonken in mijn hoofd veranderen in koude as. Ik word op een dag wakker en merk dat ik niet meer kan bewegen. Ik steek mijn hand uit om het leven vast te grijpen, maar ik vind het niet. Mijn lichaam wordt zwaar alsof duizenden rotsen in mijn aderen rusten. 

Ik lig in bed en staar urenlang naar het plafond. Mijn geest rent niet meer, maar vertraagt tot bijna niets. Woorden verdwijnen, gedachten verdwijnen, verlangens verdwijnen. Niets doet ertoe. Niets is het waard.

Ik probeer een boek te lezen, een film te kijken, het raam te openen… maar alles is zinloos. Zelfs het licht dat door het raam valt voelt koud. Zelfs het gezang van vogels kwetst me, omdat het me herinnert dat het leven doorgaat terwijl ik alleen maar stilstaat.

Schuld valt me van alle kanten aan. Ik herinner me mijn roekeloosheid in de dagen van manie: het geld dat ik zonder nadenken uitgaf, de woorden die ik gedachteloos uitsprak, de beloften die ik rondstrooide als zandkorrels in de wind. Ik haat mezelf. Ik voel me waardeloos, een last voor deze wereld.