24/7 bereikbaar
Gratis ( en anoniem)
Alex (63) werd als kind door zijn broer misbruikt. Door zijn verhaal te delen, hoopt hij meer aandacht en begrip voor dit onderwerp te creëren.
‘Het gezin waarin ik opgroeide leek voor de buitenwereld heel normaal, maar binnen het gezin waren er struggles. Mijn ouders hoopten op een meisje toen ik geboren werd, en ik voelde als kind hun teleurstelling dat ik een jongen was. Mijn moeder was mentaal vaak afwezig, terwijl mijn vader door zijn werk veel van huis was. Daarnaast werd ik opgevoed volgens een strenge, militaristische aanpak. Hierdoor was de relatie met mijn ouders moeizaam en bewandelde ik al jong mijn eigen pad.
Stoeipartijtjes
Het misbruik begon toen ik een jaar of 7 was. De stoeipartijtjes met mijn oudere broer groeiden uit tot seksueel misbruik. Hij deed dit vaak en altijd als onze ouders weg waren. Ik voelde het meestal aankomen als hij toenadering zocht. Maar ik wist niet beter en dacht dat dit er gewoon bij hoorde. In ons gezin werd nooit over seksualiteit gesproken. Rond mijn twaalfde stopte het misbruik. Dat moment herinner ik me nog goed, maar ik weet niet waarom het toen ineens ophield.
Normale band als broers
Nadat het misbruik stopte, hadden mijn broer en ik een normale band als broers. Wat er was gebeurd, schoof ik opzij. Tot ik op mijn twintigste via een vriendin hoorde over een psychiater die gespecialiseerd was in autoritaire, militaristische gezinnen. Tijdens een sessie met haar vertelde ik voor het eerst over het misbruik. Mijn broer sloot later aan bij een sessie. Toen ik hem hiermee confronteerde, gaf hij toe dat hij mij had misbruikt. Hij vertelde dat hij zelf ook misbruikt was, maar daar wilde hij verder niet op ingaan. Na die sessie hebben we er nooit meer samen over gesproken.
Na het traject met de psychiater dacht ik dat het ‘probleem’ opgelost was. Ik ging door met mijn leven en had niet door dat mijn lichaam het misbruik nog altijd met zich meedroeg. Ik werkte hard, leefde gezond, zorgde goed voor mezelf en mediteerde regelmatig. Toch voelde ik me niet echt gelukkig. Ik worstelde met mijn seksuele identiteit, had geen relatie en vluchtte in nog harder werken. Vaak vroeg ik me af waarom geluk zo ver weg leek en waarom ik het zo moeilijk vond om over mijn gevoelens te praten. Nu, met terugwerkende kracht, begrijp ik beter waar dat vandaan kwam.
Lichamelijke klachten
De afgelopen jaren kreeg ik allerlei lichamelijke klachten, maar ik koppelde die niet meteen aan het misbruik. Ik had last van mijn gewrichten, overal pijntjes en mijn bloedwaarden waren niet goed. Tegelijk werd ik steeds grenzelozer: ik ging ongezonder eten en drinken en werkte mezelf nog verder voorbij. Het gevoel dat ik niet lang meer te leven had, werd zo sterk dat ik besloot te stoppen met werken. Dat gaf me de vrijheid waar ik al zo lang naar verlangde. Ik kon eindelijk doen wat ik wilde, maar echt gelukkig voelde ik me nog steeds niet.
In het begin dacht ik dat die pijntjes en dat beklemmende gevoel gewoon bij het ouder worden hoorden. Maar diep van binnen voelde ik dat het misschien toch met het misbruik te maken had. Onlangs kwam een ayurvedisch arts, een arts die zich richt op de totale gezondheid van de mens, zowel geestelijk als lichamelijk, tot de conclusie dat er blokkades in mijn lichaam zaten die terug te voeren waren op mijn jeugd. Dat gaf me woorden en inzicht. Eindelijk kon ik mijn hoofd en lichaam met elkaar verbinden. Doordat ik afkickte van de werkstress, durfde ik voor het eerst echt naar binnen te kijken en te voelen. Ik werd me bewust van wat mijn lichaam al die jaren had gedragen en opgeslagen. Daardoor kon ik een diepere laag in mezelf aanraken.
Ontbrekende puzzelstukjes
Ik heb mijn eigen weg gevolgd in mijn herstel. Zo ontdekte ik dat het alleen aankijken van een trauma, zoals seksueel misbruik, en er woorden aan geven voor mij niet genoeg was. Omdat ik niet wilde voelen wat er gebeurd was, ging ik compenseren. Ik wilde van betekenis zijn en gezien worden door er altijd voor anderen te zijn. Zo had ik bijvoorbeeld een enorme drive om de familie bij elkaar te houden. Daarnaast worstelde ik met mijn identiteit en geaardheid, door de combinatie van het misbruik en het gevoel dat mijn ouders liever een meisje had gewild. Omdat er een deel van de puzzel ontbrak, bleef ik zoeken naar die ontbrekende puzzelstukjes.
Lichaamsgerichte therapie
Door lichaamsgerichte therapie (zie kader) ben ik aan de slag gegaan met wat er in mijn lichaam was opgeslagen, en daardoor voelt het nu lichter voor mij. Dit gun ik iedereen. Niet wegdrukken wat je voelt, maar er actief mee aan de slag gaan wanneer het zich aandient, door bewustwording en zelfzorg. Zoek een manier om je gevoelens te uiten en er woorden aan te geven, bijvoorbeeld door te schrijven of familieopstellingen. Als je seksueel misbruikt bent, kun je het gevoel hebben dat je anders bent. Niemand kan je trauma voor je wegnemen, maar anderen kunnen je wel nieuwe inzichten bieden.
Mijn ouders heb ik nooit echt iets verweten. Zij weten niet wat me is overkomen. Tijdens een familieopstelling heb ik gehoord dat mijn moeder ook seksueel misbruikt is, maar dit geheim heeft gehouden. Hierdoor kan ik beter begrijpen waarom ze mentaal zo afwezig is geweest als moeder; ze had haar eigen worstelingen.’
Lichaamsgerichte therapie is een vorm van therapie waarbij je niet hoeft te praten over je nare ervaringen, maar juist oefeningen doet met je lichaam. Zo leer je stap voor stap weer je eigen kracht te voelen. Je oefent om in het hier en nu te blijven, vertrouwen te voelen in jezelf en meer rust te ervaren zonder gevoelens van angst, schuld, boosheid of verdriet weg te drukken.
Bekijk hier onze vlog over lichaamsgerichte therapie.
Heb jij ook een nare seksuele ervaring meegemaakt en heb je hulp of advies nodig? Neem dan contact op met het Centrum Seksueel Geweld. Het maakt niet uit of het nu kort of lang(er) geleden is gebeurd. Ook als de ervaring online was, kun je bij ons terecht. Wij zijn er voor jou!