‘Ik was een jaar of drie toen een klassenassistent me voor het eerst misbruikte. Destijds was ik te jong om goed te snappen wat er met me gebeurde, maar ik weet nog wel hoe verwarrend het was. De pleger deed me pijn, maar was ook aardig voor me. Na het misbruik pakte hij me altijd vast en zei dan dat het nooit meer zou gebeuren. Tijdens die momenten was hij erg emotioneel. Maar niet veel later, misbruikte hij me opnieuw en opnieuw.

Hij heeft me nooit gezegd dat ik niet mocht praten over wat er gebeurde, daar koos ik op de één of andere manier zelf voor. Het kan zijn dat ik ergens wel aanvoelde dat ik hier niet over kon en mocht praten. Ik was ook bang voor wat er zou gebeuren als ik erover zou vertellen en dus hield ik mijn mond. Mijn ouders hebben nooit wat aan me gemerkt. Ja, ik had wel eens pijn, maar ze dachten nooit aan misbruik als de oorzaak daarvan.

Pas als tiener heb ik mijn ouders over het misbruik verteld. Gelukkig kreeg ik een heel steunende reactie van hen, dus dat was fijn. Tegelijkertijd vond ik het moeilijk vanwege de culturele achtergrond van mijn ouders. Mijn vader is Marokkaans en mijn moeder is Roma, in die culturen speelt eerwraak een grote rol. Ik was bang dat ze die man iets aan zouden doen en daardoor de gevangenis in moesten – dé nachtmerrie van ieder kind. Maar gelukkig is dat niet gebeurd. Hij is later overigens wel veroordeeld voor misbruik, hij had blijkbaar meer slachtoffers gemaakt. Zelf ben ik nooit onderdeel van die onderzoeken geweest, dat vond ik te moeilijk.

Rode draad
Het misbruik is een soort rode draad in mijn leven. Nog altijd ervaar ik de gevolgen ervan. Ik heb een PTSS, die zich onder andere uit in bindingsangst en verlatingsangst. Daarnaast heb ik last van herbelevingen en problemen met eten. De dingen die ik als kind van die man in mijn mond en keel heb gehad, voel ik nog vaak – als een soort herbeleving. Dat nare gevoel is alleen te stillen door er iets van eten doorheen te laten glijden. Zo nu en dan leef ik een tijdje op medische drinkvoeding, maar niets neemt dat nare gevoel in mijn keel weg. 
Mentaal gezien ben ik kerngezond geboren. Dat ik door het misbruik nu trauma-gerelateerde klachten heb, voelt als oneerlijk. Maar gelukkig ervaar ik genoeg positieve dingen in mijn leven, zoals de momenten waarop ik heel nabij bepaalde mensen kan zijn. Niet alles in mij is stukgemaakt, gelukkig. Ik heb een rijk sociaal leven, waaruit ik veel steun ontvang. Iedereen die dichtbij me staat kent mijn verhaal.